17 listopada, kiedy wracał do Stawropola dla uzupełnienia zapasów wody i paliwa, dostał się niespodziewanie pod ogień strzelecki oddziału bolszewickiego, w wyniku którego został silnie uszkodzony. Skierowano go na remont do stanicy Tichorieckaja. W 1919 r. wchodził w skład 1 Dywizjonu Pociągów Pancernych. Brak wiadomości o jego ówczesnych działaniach bojowych. Na pocz. 1920 r. walczył na linii kolejowej Armawir-Tuapse z partyzanckimi oddziałami „zielonych”. Po przybyciu pociągu pancernego „Generał Korniłow” odjechał do stacji Krymskaja. 9 lutego tego roku w czasie walki pod Biełoj Glinoj jego załoga poniosła ciężkie straty (zabitych 4 oficerów i 14 żołnierzy). Od 4 marca na czele kolumny pociągów pancernych przerwał obronę zgrupowania „zielonych”, po czym 10 marca przyjechał do Tuapse. Następnie wspierał ogniem artyleryjskim obronę miasta. 24 marca doszło do jego ostatniej walki w rejonie stacji Gojtch. Po jej zakończeniu załoga zdjęła dwa działa i obrotowe wieżyczki, przenosząc je na statki. Część załogi 25 marca broniła Tuapse. Pociąg 2 kwietnia został zostawiony w rejonie stacji Lao pod Tuapse. Na Krymie jego załoga skompletowała pociąg pancerny „Sewastopolec”.