Jako radca stanu miał został przeniesiony do Ulm, ale uwolnił się od służby urzędniczej i został wybrany do wirtemberskiego parlamentu. W 1847 został profesorem prawa na Uniwersytecie w Heidelbergu.

Jako członek tzw. parlamentu tymczasowego został w 1848, w okresie Wiosny Ludów wybrany do Frankfurckiego Zgromadzenia Narodowego. 25 września 1848 został nawet ministrem sprawiedliwości tymczasowego rządu niemieckiego księcia Karla zu Leiningena. 17 maja 1849 złożył dymisję i poświęcił się pracy naukowej na heidelberskim uniwersytecie. Od 1857 był posłem w badeńskim parlamencie, następnie we Frankfurcie (1861–1866), i Monachium (1867–1871). W 1871 otrzymał urząd prezesa Wyższej Izby Obrachunkowej w Karlsruhe.

Dzieła Die deutsche Polizeiwissenschaft nach den Grundsätzen des Rechtsstaats, Tübingen 1833. Ueber die Nachtheile, welche sowohl den Arbeitern selbst, als dem Wohlstande und der Sicherheit der gesammten bürgerlichen Gesellschaft von dem fabrikmäßigen Betriebe der Industrie zugehen, und über die Nothwendigkeit gründlicher Vorbeugungsmittel, Tübingen 1835. Das deutsche Reichsstaatsrecht, Tübingen, 1873. Encyklopädie der Staatswissenschaften pierwsze wydanie 1859 (Encyklopedia umiejętności politycznych). Geschichte unt Litteratur der Staatswissenschaften, t.