Kariera reprezentacyjna 30 sierpnia 1958 zadebiutował w reprezentacji Związku Radzieckiego w spotkaniu towarzyskim z drużyną Czechosłowacji (2:1). Był też powołany do reprezentacji w 1962 na mistrzostwa świata w Chile. Łącznie zaliczył 5 występów w kadrze ZSRR.

Kariera trenerska Po zakończeniu kariery zawodniczej trenował drużyny Metalist Charków, Bukowyna Czerniowce oraz Dnipro Dniepropietrowsk. Na stanowisku asystenta trenera zdobył z Pachtakorem Taszkent awans do Wyższej Ligi ZSRR. W 1978 był selekcjonerem juniorskiej reprezentacji ZSRR. Po udanej pracy na tym stanowisku miał wyjechać trenować reprezentację Algierii jednak ostatecznie uniemożliwiono mu wyjazd za granicę. Kanewski złożył następnie podanie o umożliwienie mu wyjazdu do Izraela, jednak również odmówiono mu prawa do opuszczenia kraju. W konsekwencji poddawany był represjom: został wykluczony z partii i pozbawiony tytułu Mistrza Sportu ZSRR. Przez kilka lat pracował na budowie. Dopiero w 1983 dzięki pomocy Walerego Łobanowskiego otrzymał zgodę na zatrudnienie w trzecioligowym Dynamie Irpień. W 1987 jako asystent trenera Tawriji Symferopol miał udział w jej awansie do Pierwszej Ligi. W listopadzie 1988 wyemigrował do Stanów ZjednoczonychUA-Футбол. Виктору Каневскому – 75!