W czasie powstania listopadowego walczył w 4 Pułku Piechoty Liniowej, m.in. w bitwie o Olszynkę Grochowską. 10 marca 1831 otrzymał Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari, a 26 marca 1931 awansował na stopień podporucznika. W późniejszym okresie uzyskał rangę kapitana. Od 1831 na emigracji (początkowo w Szwajcarii i Francji, a od 1834 w Wielkiej Brytanii), gdzie wykładał naukę fortyfikacji, był też nauczycielem matematyki, języków, a nawet gry na gitarze. Od 1850 do końca życia mieszkał w Londonderry w Irlandii (dziś Irlandia Północna), nauczając w gimnazjum Foyle College, później także w Magee Presbyterian College oraz Royal Raphoe School w Donegalu (Irlandia), nauczał też prywatnie języków, geometrii i inżynierii.
Udzielał się w polskich organizacjach emigracyjnych (Ogół Londyński od 1834, Zjednoczenie Emigracji Polskiej od 1837, Towarzystwo Demokratyczne Polskie od 1846). Aktywnie działał w emigracyjnych towarzystwach naukowych (od 1842 członek Grona Historycznego w Londynie, od 1867 Towarzystwa Historyczno-Literackiego w Paryżu). W 1869 uzyskał status poddanego brytyjskiego. Był również członkiem lóż masońskich. Zmarł w wieku 96 lat i został pochowany na cmentarzu miejskim (City Cemetery) w Derry (Londonderry).