Selma od 6 lat jest bezdomna. Wciąż liczy na powrót do rodzinnego domu zagrożonego podpaleniem przez Serbów. Szminką z darów dla uchodźców maluje na skrawkach materiałów hasła. Każdego 11 co miesiąc wraz z innymi ze Stowarzyszenia Kobiet ze Srebrenicy demonstruje na rynku, domagając się sprawiedliwości dla ofiar bośniackich muzułmanów pomordowanych przez Serbów. Z radia słychać wiadomości o ataku na World Trade Center. Siła tragedii rozwalających się wież wydaje się przysypywać oddalającą się w czasie tragedię Srebrenicy. Zgaszone bośniackie kobiety z opuszczonymi ramionami, z rękoma na kolanach siedzą bezsilnie obok radioodbiornika, słuchając rozgorączkowanego głosu wykrzykującego w świat dramat Nowego Jorku. Potrzebują mężczyzny na wózku, który rozwinąwszy plakat z nazwiskami pomordowanych rusza jak co miesiąc na rynek. Za nim idzie szereg wdów i sierot trzymających w rękach to, co pozostało po ich ukochanych.
Historia nr 5 (Burkina Faso) reżyseria – Idrissa Ouédraogo, producent – Nicolas Cand, muzyka – Manu Dibango, Salif Keita