Hugo utożsamia ustrój republikański z narodowym charakterem Francuzów, zarzucając Ludwikowi Napoleonowi potrójną zbrodnię: zdradę prawa, którego miał przestrzegać jako prezydent, zdradę przysięgi złożonej II Republice i zdradę narodu poprzez utrwalanie swojej władzy drogą represji. Narrator wypowiada się w imieniu ludu lub do ludu: prezentuje jego odczucia w wierszu Wspomnienie nocy 4 grudnia, kiedy opowiada o chłopcu zabitym przez żołnierzy wspierających zamach stanu i rozpaczy jego babci, zaś zwraca się do samych ludzi w utworach Do ludu, Luna i Do tych, którzy śpią jeszcze, zachęcając do walki przeciwko tyranii. Niekiedy występuje również jako artysta-obserwator, którego egalitarne i antycesarskie poglądy mają źródło w widzianych wydarzeniach: w wierszu Wesołe życie Hugo przeplata obrazy nędzy robotników z Lille z ostrym potępieniem bogaczy i wezwaniem do zmian społecznych. Równocześnie zapewnia, że obecne cierpienie prowadzi do odkupienia, budowy lepszego systemu politycznego, a także odnowy moralnej (Lux, Stella).