Międzychód, położony w granicach historycznej Wielkopolski, uzyskał prawa miejskie prawdopodobnie przed 1378 r. Miejscowość wielokrotnie wymieniają dokumenty zebrane w Kodeksie dyplomatycznym Wielkopolski. W 1378 w Międzychodzie Domarat z Pierzchna starosta Międzyrzecza oraz starosta generalny wielkopolski wystawia dokument odnotowujący miasto. W 1383 po śmierci króla Polski Ludwika Węgierskiego toczą się walki między stronnikami a przeciwnikami Domarata, który dokonywał wypadów, m.in. z zamku Międzychód, o czym wspomina Kronika Janka z Czarnkowa. W 1400 Międzychód wymieniony został po łacinie jako miasto – „oppidum”. W 1449 leżał w powiecie poznańskim Korony Królestwa Polskiego. W 1404 był siedzibą parafii, a w 1510 podlegał dekanatowi we Wronkach.
W XV wieku miasto stało się areną działań wojennych między Polską a zakonem krzyżackim. W 1409 krzyżaccy wójtowie Nowej Marchii w piśmie do wielkiego mistrza odnotowali Międzychód jako jeden z celów w planowanej wyprawie z Landsbergu (obecnie Gorzów Wielkopolski). W 1431 informują o podjętej przez wójta wyprawie łupieżczej w okolice Międzychodu.