W Nowej Zelandii i Chile podjęto próby wyhodowania odpornych, komercyjnych odmian pepino przeznaczonych na eksport.
Uprawa W Stanach Zjednoczonych psianki pepino uprawiane były już ok. roku 1889 w okolicy San Diego oraz w Santa Barbara od 1897 r. Pod koniec XX wieku w Nowej Zelandii wyhodowano odmiany pepino ekonomicznie bardziej opłacalne, co pozwoliło na wprowadzenie ich na rynek w Japonii, Europie i Ameryce Północnej. Uprawiane są w Maroku, Hiszpanii, w Izraelu i Kenii.
W warunkach naturalnych psianka pepino rośnie na różnych wysokościach: od poziomu morza do prawie 3000 m. Najlepsze wyniki w uprawie osiągane są jednak w klimacie ciepłym, wolnym od przymrozków. Roślina jest dość wytrzymała na krótkie przymrozki, może przetrwać niskie temperatury do ok. -2,5 °C. Gatunek jest byliną, jednak ze względu na wrażliwość na przymrozki, szkodniki i choroby, jest uprawiana jako roślina jednoroczna, podobnie jak ziemniaki w Polsce. Roślinę można uprawiać w gruncie, w szklarniach oraz w doniczkach. Szczególnie wydajne są uprawy szklarniowe, ponieważ roślina dorasta do 200 cm wysokości, dzięki czemu uzyskuje się plony ok. 2-3 razy większe, w porównaniu do upraw na zewnątrz w gruncie.