Wyjątkowo dobrze zachowane przybytki kultowe przetrwały w Atenach na Akropolu (obok Partenonu) i w Puli (antyczna Pola), pozostałości po nich odkryto w Efezie i w palestyńskiej Cezarei Nadmorskiej.
W samej Italii stwierdzono istnienie sześciu, w tym dwóch na obszarze Lacjum. W Ostii przetrwały ruiny wybudowanej za Tyberiusza wielkiej świątyni miejskiej z zachowanym posągiem kultowym, ponadto drugie w Terracinie. left|thumb|Małoazjatycka świątynia kultu Augusta i Romy (medalion z czasów Klaudiusza) W samej stolicy imperium dopiero za Hadriana wystawiono bogini okazałe sanktuarium pomiędzy Forum Romanum a Koloseum, łącząc cześć dla niej z kultem Wenus – patronki rodu Juliuszów i dynastii julijsko-klaudyjskiej. Poświęcone przez cesarza w rocznicę założenia Wiecznego Miasta – 21 kwietnia 121 r. n.e., było największą jego świątynią, mając przy tym dwa wejścia: od strony Forum – do sanktuarium Romy i od Kapitolu – do przybytku Wenus. Wielki posąg we wnętrzu przedstawiał zhellenizowaną postać bogini z palladium w prawicy. Przypuszcza się, iż ówczesne poświęcenie sanktuarium (ukończone zostało o wiele później, za Antonina Piusa) łączyło się z inauguracją festynu o nazwie Parilia (potem Romaea), będącego naśladownictwem podobnych obchodów ku czci bóstwa we wschodnich prowincjach imperiumR. Mellor: "The Goddess Roma".