Boris Iljicz Kazanowicz (; ur. 10 lipca 1871 w Mohylewie, zm. 2 czerwca 1943 w Pančevie) – rosyjski wojskowy (generał major), emigracyjny działacz kombatancki, wojskowy Rosyjskiego Korpusu Ochronnego podczas II wojny światowej.
Życiorys W 1890 roku ukończył gimnazjum klasyczne w Mohylewie, w 1892 kursy wojskowe przy w Moskwie, a w 1899 Nikołajewską Akademię Sztabu Generalnego. Służył w V turkiestańskim batalionie liniowym. Od 1902 roku pełnił funkcję oberoficera do specjalnych poruczeń przy sztabie X Korpusu Armijnego. Uczestniczył w wojnie rosyjsko-japońskiej w latach 1904–1905. Po jej zakończeniu był oficerem w dyspozycji dowodzącego wojskami Nadamurskiego Okręgu Wojskowego. Następnie był do specjalnych poruczeń przy sztabie Turkiestańskiego Okręgu Wojskowego. W marcu 1909 r. został awansowany do stopnia pułkownika. Od 1912 r. był szefem sztabu kolejno 11 i 31 Dywizji Piechoty. Brał udział w I wojnie światowej. Od grudnia 1914 r. dowodził 127 Putywelskim Pułkiem Strzeleckim. W marcu 1916 r. został szefem sztabu, a następnie dowódcą 6 Syberyjskiej Dywizji Strzeleckiej. W grudniu tego roku awansował na generała majora. Pod koniec 1917 r. wstąpił do nowo formowanej Armii Ochotniczej. Był bliskim przyjacielem jej dowódcy gen. Ławra G. Korniłowa. Uczestniczył jako szeregowiec w tzw. 1 Lodowym Marszu Kubańskim. W II poł.