Zgodnie z zapowiedziami arcybiskupa zamek miał „chronić jego i króla”.
Jesienią 1526 roku biskup Bergen Olav Torkelsson wysłał do arcybiskupa list ze skargami na Lungego i luteran; poprosił również o możliwość opuszczenia BergenPodobny list (ale znacznie ostrzejszy w wymowie) z zażaleniami pod adresem luteran przesłał Engelbrektssonowi kilka lat później Nils Mogensson – dziekan Sunnmøre.. Engelbrektsson nie odpisał jednoznacznie, przesłał jednak list do króla i Rady Królewskiej. W roku 1527 norweski katolicyzm został znacznie osłabiony – w Danii parlament na sesji w Odense 20 sierpnia pozwolił luteranom na kontynuowanie działalności kaznodziejskiej; podobnie uczynił parlament szwedzki. Na przełomie 1527 i 1528 roku Engelbrektssona i Lungego na krótko połączyła wspólna sprawa – poparcie dla rebelii Daljunkerna w Szwecji. Wymierzone ono było w Gustawa I Waza i miało charakter antyluterański. Po jego porażce w lutym 1528 arcybiskup gościł w Nidaros przywódcę buntu – „Nilsa Sture”Jak podają źródła historyczne – w trakcie krótkiego pobytu „Nilsa Sture” w Nidaros zarówno Engelbrektsson, jak i Lunge traktowali go w iście królewski sposób..