w Kordianie: Prolog, scena przed sypialnią cara, w szpitalu wariatów; w Balladynie, w Lilli Wenedzie). Głównie jednak przez ten typ wiersza utrwalił się w bajce. Poświadczają to zjawisko bajki Mickiewicza, który kontynuował tradycje i wzorce bajki oświeceniowej Krasickiego i Trembeckiego. Nieregularny wiersz sylabiczny opiera się na sylabowcu, dokonując w jego ramach modyfikacji wersów.
Autorzy "Zarysu teorii literatury" (M. Głowiński, A. Okopień-Sławińska, J. Sławiński) wyróżniają trzy typy najczęściej spotykanych wierszy nieregularnych, komponowanych na podstawach wiersza sylabicznego: wiersz opiera się na jednym dominującym formacie podstawowym, który podlega modyfikacjom przez włączenie weń wersów innej długości, bądź do niego upodobnionych (jak w części II Dziadów), bądź też z nim skontrastowanych, wiersz nieregularny, którego budowa polega na przekładaniu kilku formatów, przy czym zdarzać się mogą w nim kilkuwersowe wstawki równosylabiczne, już wyrafinowane i wyspecjalizowane, dlatego i rzadziej spotykane sposoby układów nieregularnego sylabowca. Może je tworzyć grupowanie wersów w porządku rosnących lub malejących długości wersów.