Oceny po latach Oceniając Pętlę z perspektywy czasu, Eberhardt w 1967 roku stwierdził, iż „oglądana dzisiaj Pętla ani trochę się nie zestarzała; jest osobliwym przykładem debiutu legitymującego się pełną dojrzałością, ale podobnie jak dziesięć lat temu – jest filmem stojącym na uboczu, fascynującym spoistością swojej wizji”. Damian Halik w recenzji z 2018 roku dla portalu Film.org.pl przekonywał, że film „mimo upływu sześćdziesięciu lat od premiery wciąż zachwyca zarówno realizatorską perfekcją, jak i ponadczasowym przesłaniem”. Halik twierdził, że „przejmująca muzyka oraz wirtuozerska praca kamery dzierżonej w dłoni przez Mieczysława Jahodę (Krzyżacy, Rękopis znaleziony w Saragossie) to bez wątpienia najważniejsze wyróżniki debiutu Hasa, niesamowicie budujące klimat Pętli”. Agnieszka Czarkowska-Krupa w tekście dla portalu OldCamera.pl dodawała, że film Hasa to „perfekcyjne zestawienie symbolicznej czasoprzestrzeni z klimatem narastającej beznadziei”, z jedną z „najlepszych kreacji filmowych” Holoubka. Zdaniem filmoznawcy Marcina Marona Pętla była jedyną udaną filmową adaptacją prozy Hłaski.