Teofil był dobrym administratorem. Rozbudował temy w Azji Mniejszej i utworzył dwa nowe: Paflagonię i Chaldię. Uczynił też Krym temem. Najważniejszą rzeczą za jego rządów były jednak wojny z Arabami. Cesarz rozmiłowany w sztuce i kulturze arabskiej musiał przez całe panowanie prowadzić z Arabami wojny. Tym gorsze, że na dwóch frontach: na Sycylii, gdzie Bizantyńczycy utracili w 831 roku Palermo i w Azji Mniejszej. Wojna w Azji toczyła się ze zmiennym szczęściem dla obu stron. W 830 i 838 roku powstrzymano dwie kampanie kalifa al-Mamuna. W czasie tej drugiej doszło jednak do klęski pod Demizon 22 lipca 838 roku. Utracono też siedzibę rodową cesarza, twierdzę Amorion.
Jego żoną była Teodora, z którą cesarz miał siedmioro dzieci: Konstantyna, współcesarza w latach 833–835, Michała III Metystesa, kolejnego cesarza, Marię, żonę cezara Aleksego Mouselesa, Teklę, kochankę cesarza Bazylego I Macedończyka, Annę, Anastazję, Pulcherię.
Przypisy
Bibliografia G. Ostrogorski, Dzieje Bizancjum, przeł. pod red. H. Evert-Kappesowej, wyd.3 Warszawa 2008. R. Browning, Cesarstwo Bizantyńskie, przeł. G. Żurek, Warszawa 1997. K. Zakrzewski, Historia Bizancjum, wyd.2 Kraków 1999.
Kategoria:Cesarze bizantyńscy Kategoria:Dynastia amoryjska Kategoria:Urodzeni w 813 Kategoria:Zmarli w 842