Osiadła w Białymstoku i wraz z matką znalazły pracę w miejscowym Komitecie Żydowskim. Następnie przeprowadziła się do Bielska, gdzie zorganizowała i prowadziła przez pięć lat Dom Dziecka Żydowskiego, podlegający i finansowany przez Centralny Komitet Żydów Polskich. Dom Dziecka później został przejęty przez Kuratorium Oświaty i Wychowania w Katowicach. Kiedy w 1950 Dom Dziecka został – z powodu zmniejszenia się liczby wychowanków – zlikwidowany, a reszta dzieci przeniesiona do Krakowa, wróciła do medycyny i przeprowadziła się do Warszawy.

W latach 1950–1953 pełniła funkcję zastępcy kierownika Wydziału Zdrowia i Ubezpieczeń Społecznych. W 1953 została zatrudniona w Departamencie Opieki Zdrowotnej Ministerstwa Zdrowia. W 1958 podjęła praktykę w Szpitalu Miejskim nr 4, a w 1961 uzyskała pierwszy stopień specjalizacji w okulistyce. Nie zrywając z resortem pełniła jednocześnie funkcję doradcy do spraw organizacji lecznictwa okulistycznego, a następnie asystenta specjalisty krajowego. W 1959 otrzymała dodatkową specjalizację w zakresie organizacji ochrony zdrowia. W 1962 rozpoczęła pracę w Studium Doskonalenia Lekarzy Akademii Medycznej w Warszawie, uzyskując w 1963 drugi stopień specjalizacji w okulistyce. W 1970 uzyskała stopień doktora za pracę Zonunoliza w operacji zaćmy. W 1990 przeszła na emeryturę.