Gorączka plamicowa brazylijska (ang. Brazilian purpuric fever, BPF) - zakaźna, często śmiertelna choroba o piorunującym przebiegu występująca u dzieci. Wywoływana jest przez Gram-ujemne bakterie z gatunku Haemophilus influenzae biogrupa aegyptus.
Historia Choroba została opisana po raz pierwszy w 1984 roku w małym brazylijskim mieście Promissão. U 11 dzieci pojawiły się wtedy objawy sugerujące zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, jednak badanie płynu mózgowego wykluczyło zakażenie. Testy na obecność meningokoków były ujemne. Posiewy krwi oraz sekcje zwłok także nie wyjaśniły przyczyny choroby. W tym samym okresie wykryto pojedyncze przypadki infekcji o podobnych objawach w pięciu innych miastach Brazylii. Dochodzenie epidemiologiczne wykazało, że zainfekowane dzieci znamiennie częściej przeszły egipskie zapalenie spojówek, wywoływane przez Haemophilus influenzae biogrupa aegyptus na miesiąc przed chorobą. Uznano ten drobnoustrój za najbardziej prawdopodobny czynnik etiologiczny. Żadna z osób u których wykryto zakażenie nie przeżyła.
Kolejna epidemia wystąpiła w marcu 1986 w brazylijskim mieście Serrana i trwała około dwóch miesięcy. Zakażenie wykryto wtedy u 11 dzieci. Ustalono bakterię odpowiedzialną za epidemie, jednak antybiotyki skuteczne w egipskim zapaleniu spojówek okazały się tutaj nieskuteczne.