Pemfigoid pęcherzowy (łac. pemphigoid, pemphigoid bullosus, BP) – autoimmunizacyjna choroba pęcherzowa skóry. Dermatoza pęcherzowa, występująca częściej w wieku starszym (rzadko u dzieci), cechująca się dużymi, dobrze napiętymi pęcherzami, usadowionymi w obrębie wykwitów rumieniowo- obrzękowych i w skórze pozornie niezmienionejStefania Jabłońska, Sławomir Majewski: Choroby skóry i choroby przenoszone drogą płciową. Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2010, , s.244..
Chorują ludzie po 60 roku życia, częściej kobiety. Może być rewelatorem nowotworów narządów wewnętrznych. Autoprzeciwciała klasy IgG zostają skierowane przeciwko antygenom błony podstawnej, co powoduje powstawanie pęcherzy podnaskórkowych.
Czynnikami prowokującymi chorobę są promienie UV, leki, penicyliny, sulfonamidy, furosemid, sulfasalazyna, zewnętrznie- novoscabin, 5–fluorouracyl. Epidemiologia Pemfigoid pęcherzowy jest stosunkowo rzadką chorobą, dotykającą głównie osoby starsze. Globalny wskaźnik zapadalności wynosi 4,2 nowych przypadków/100 000/rok. Stosunkowo wyższą zapadalność odnotowano w Europie, wśród osób starszych i w krajach o wysokich dochodach.