Rozwój włókien syntetycznych i upowszechnienie bawełny w drugiej połowie XX wieku doprowadziły do załamania krajowego przemysłu lniarskiego i konopnego, jednak na fali mody na materiały naturalne obserwuje się ponowne zainteresowanie włóknami roślinnymi i wyrobami na ich bazie, w tym produktami izolacyjnymi oraz biokompozytami.
Bezpieczeństwo i ochrona środowiska
Pakuły lniane i konopne są materiałem pochodzenia roślinnego, ulegającym biodegradacji; współczesne produkty przeznaczone do uszczelniania gwintów są zazwyczaj oferowane bez dodatku substancji zawierających ołów i mogą posiadać atesty dopuszczające je do kontaktu z wodą pitną. Tradycyjnie stosowana farba miniowa, zawierająca tlenek ołowiu, była skutecznym środkiem antykorozyjnym, ale ze względu na toksyczność ołowiu uznano ją za materiał stwarzający zagrożenie zdrowotne i w dużej mierze zastąpiono nowszymi preparatami.
Światowa Organizacja Zdrowia podkreśla, że ołów jest silnie toksycznym metalem, który może wywoływać trwałe uszkodzenia układu nerwowego, sercowo-naczyniowego i nerek, zwłaszcza u dzieci, oraz że nie istnieje bezpieczny poziom narażenia na ten pierwiastek.