wyniki turniejowe nie dawały jednak podstaw do powołania reprezentacyjnego. Brak doświadczenia – Dell był jednym z najmłodszych kapitanów w historii ekipy amerykańskiej – nie przeszkodził w wybitnych osiągnięciach: Amerykanie dotarli do finału rozgrywek w 1968, by w decydującym spotkaniu pokonać Australijczyków pod wodzą słynnego Harry’ego Hopmana. Zakończona została tym samym wieloletnia dominacja reprezentacji z Antypodów, sięgającej po Puchar Davisa od 1950 aż 15-krotnie. Dell powołał do zespołu amerykańskiego Arthura Ashe’a, Stana Smitha, Boba Lutza i Clarka Graebnera (ponadto w jednym ze spotkań eliminacyjnych grał Charlie Pasarell); z silną ekipą i obowiązującym wówczas regulaminem o kolejne sukcesy było łatwiej, jako że reprezentacja broniąca trofeum w kolejnym sezonie ograniczała się jedynie do meczu finałowego z pretendentem wyłonionym w kilkustopniowych eliminacjach. W 1969 Amerykanie obronili Puchar Davisa, w finale wygrywając 5:0 z Rumunami z Ilie Năstase i Ionem Ţiriacem w składzie. Po tym sukcesie Dell przekazał funkcję kapitana innemu prawnikowi-tenisiście, znacznie starszemu i związanemu z Republikanami Edowi Turville’owi, który również poprowadził zespół do dwóch triumfów.