W kampanii wrześniowej 1939 walczył jako dowódca 2. kompanii karabinów maszynowych 5 pp Leg. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym pułku od walk nad Narwią do walk na Lubelszczyźnie. Uniknął niewoli i przedostał się do Wilna. Po wkroczeniu Armii Czerwonej do Wilna objął funkcję komendanta 1. Rejonu Dzielnicy D oraz komendanta Dzielnicy E Garnizonu Miasta Wilna w późniejszych strukturach ZWZ-AK Okręgu Wilno AK. Zreorganizował łączność, zabezpieczył archiwa oraz magazyny broni i amunicji. 11 listopada 1943 roku awansował na kapitana. Walczył też jako dowódca kompanii AK: w lipcu 1944 roku brał udział w walkach z Niemcami o Wilno.
Po zakończeniu wojny, pod koniec 1945 roku przesiedlił się na Ziemie Odzyskane, początkowo mieszkał w Jeleniej Górze, później we Wrocławiu. Nawiązał kontakt z ppłk. Antonim Olechnowiczem, pozostał w konspiracji. Oficjalnie był zatrudniony jako ogrodnik. Pracował w Ośrodku Mobilizacyjnym Wileńskiego Okręgu AK, w którym prowadził legalizacje i wywiad wojskowy. Utrzymywał łączność z grupami młodzieżowymi działającymi na Dolnym Śląsku, Gdańsku i Łodzi. Od marca 1947 roku należał do ścisłego sztabu Komendy Okręgu Wileńskiego AK. Kierował działalnością wywiadowczą oraz kontrwywiadowczą prowadzoną przez żołnierzy AK.