Przed II wojną światową ruch chrześcijan wiary ewangelicznej był największą wspólnotą zielonoświątkowców w Polsce. W 1929 roku związek liczył 12 204 członków, w 1934 – 15 441, a w 1937 – 21 501 członków w ok. 500 zborach (parafiach) i placówkach. Po wojnie w wyniku przesunięcia granic liczba wiernych zmalała.
Działał prężnie prowadząc m.in. Dom Sierot, Gdański Instytut Biblijny, którego otwarcie nastąpiło 2 marca 1930 roku, a także organizując konferencje.
Polscy zielonoświątkowcy w okresie PRL-u thumb|100px|Logo ZKE
Po zakończeniu wojny wielu zielonoświątkowych działaczy z kresów wschodnich przesiedliło się do Polski. W wyniku repatriacji znaleźli się w Polsce Józef Czerski, Kazimierz Czepieluk, Teodor Maksymowicz, Franciszek Januszewicz, Władysław Sosulski, Jakub Sielużycki, a od 1947 roku – Sergiusz Waszkiewicz. Zwołano dwie powojenne konferencje dla przedstawicieli zborów – w Bytomiu, a następnie w Łodzi. Uchwalono statut, powołano zarząd Kościoła, którego prezesem został Józef Czerski. Rozpoczęto starania o legalizację Kościoła.
Związek Stanowczych Chrześcijan wszedł w struktury ZKE w 1947 roku.