I sama była jakaś fiołkowa – drobna, wypielęgnowana, nie na standardy małego miasteczka, dziewcząt w za długich spódniczkach, grubych pończochach z fil d’ecosse”. Radojewska dokończyła naukę w Gimnazjum Anny Sapiehów Jabłonowskiej, po przeprowadzce rodziny do Białegostoku. W nieznanym bliżej czasie zamieszkała w Warszawie, ucząc się tańca, śpiewu i dykcji. Marząc o karierze artystycznej, wysłała swoje fotografie do magazynu „Kino”. W 5 numerze czasopisma z 1935 poświęcono jej całą rubrykę „Czy jesteśmy fotogeniczni?”.
Kariera aktorska Film Radojewska zadebiutowała na srebrnym ekranie 24 kwietnia 1937 w filmie Pan redaktor szaleje w reżyserii Jana Nowiny-Przybylskiego. Chociaż była młoda i niedoświadczona aktorsko, nowo powstała wytwórnia Orion-Film postanowiła dać jej szansę. Zagrała Zofię, siostrę głównej bohaterki Ireny (Maria Bogda). Obie stały się obiektem uczuć dziennikarzy pisma „Start i Meta”, odpowiednio Bohdana (Stanisław Sielański) i Antoniego (Adam Brodzisz). Film okazał się porażką artystyczną. W październiku tego samego roku ukazała się druga komedia z jej udziałem – Niedorajda w reżyserii Mieczysława Krawicza. Tym razem jej adoratorem był Florek (Adolf Dymsza). Produkcja otrzymała przeciętne recenzje, lecz według Aleksandra Piskora z „Prosto z Mostu” Radojewska „bardzo wdzięcznie zagrała swoją rolę”.