II wojna światowa i dalsze losy Losy Renaty Radojewskiej w czasie II wojny światowej nie są dobrze znane. Grała w jawnym teatrze warszawskim Niebieski Motyl, w rewiach Cztery asy, Coś do śmiechu, Bez konkurencji, które wystawiano pod koniec 1941. W swojej książce Rekwizytornia Andrzej Łapicki wspominał, że w 1944 Radojewska mieszkała w schronisku dla bezdomnych artystów w Krakowie: „Ale to już przeszłość, wszystko się spaliło, teraz siedzę i jem w Krakowie zupkę z Ortymem. Mieszkamy – Staszek, Zosia i ja w schronisku dla bezdomnych artystów na Skawińskiej bocznej, mieszkają tam jacyś cyrkowcy, a i przedwojenna, śliczna gwiazdka filmowa Renata Radojewska”.
Po wojnie poślubiła Jana Krantza, artystę zajmującego się produkcją witraży i oszkleń artystycznych. Małżeństwo wyjechało do Stanów Zjednoczonych, gdzie 12 grudnia 1966 otrzymało obywatelstwo amerykańskie. Siedem miesięcy wcześniej, 3 maja, Krantzowie gościli w Białym Domu u prezydenta Lyndona B. Johnsona, składając mu w imieniu amerykańskiej Polonii podarunek w postaci wizerunku Matki Boskiej Częstochowskiej, wykonany z 12 tysięcy szkliwionych kamieni. W związku z obchodami tysiąclecia chrześcijaństwa i polskiej państwowości dzieło to znalazło się w kościele w Pannie Marii (Teksas), najstarszej polskiej osadzie w Stanach Zjednoczonych.