Kobieta z prowincji – polski film psychologiczny z 1984 roku w reżyserii Andrzeja Barańskiego, na podstawie powieści Waldemara Siemińskiego. Film przedstawia zmagania życiowe Andzi (Ewa Dałkowska), która wspomina swoją przeszłość w kolejności niechronologicznej, obejmującą okres stalinizmu, lata II wojny światowej oraz dwudziestolecie międzywojenne. Kobieta z prowincji zdobyła szereg nagród, w tym Nagrodę Specjalną Jury oraz Nagrodę Dziennikarzy dla Barańskiego na Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych; doceniano też główną rolę Dałkowskiej.
Fabuła Andzia, 60-letnia kobieta, mieszka w małym miasteczku. Ma drugiego męża, emerytowanego piekarza, z którym nie jest szczęśliwa. Andzia zajmuje się zdobyciem pieniędzy dla dzieci z pierwszego małżeństwa – Henryka i Celiny, którzy mieszkają w mieście i się usamodzielniły. Andzia zwierza się widzowi ze swojej przeszłości, która wpłynęła na jej życie. Kolejne wydarzenia opowiadane są w kolejności niechronologicznej. Andzia wspomina motywy, które kierowały jej pierwszym i drugim małżeństwem; okres stalinizmu, kiedy pracowała jako pomywaczka oraz robotnica w państwowym gospodarstwie rolnym; lata 40., gdy ukrywała rodzinę żydowską podczas okupacji niemieckiej; czasy międzywojenne spędzone w biedzie wśród rodziny;