Arnold Eucken (ur. 3 lipca 1884 w Jenie, zm. 16 czerwca 1950 w Seebruck nad jeziorem Chiemsee) – niemiecki fizykochemik.

Był synem pisarza Rudolfa Euckena oraz bratem ekonomisty Waltera Euckena. Studia odbywał w Kilonii, Jenie. W 1906 Berlinie uzyskał stopień doktora na podstawie rozprawy pt. Der stationäre Zustand zwischen polarisierten Wasserstoffelektroden, przygotowanej pod kierunkiem Walthera Nernsta. Habilitował się w 1911 na podstawie pracy pt. Über die Temperaturabhängigkeit der Wärmeleitfähigkeit fester Nichtmetalle. W 1915 otrzymał stanowisko profesora zwyczajnego na wrocławskiej Königliche Technische Hochschule, zaś w 1930 został profesorem na Uniwersytecie w Getyndze jako następca Gustawa TammannaArnold Eucken na stronie Deutsche Biographie (j. niem.). . Jednym z jego ostatnich doktorantów był Manfred Eigen, późniejszy laureat Nagrody Nobla w dziedzinie chemii.

Zajmował się chemią fizyczną i techniczną.