Dokładny zapis podróży prowadziła w dzienniku, którego forma była zbliżona do reportażu podróżniczego. Owe relacje z Brazylii ukazały się w wydanej w 1937 książce pt. Polka w puszczach Parany, opatrzonej fotografiami zrobionymi przez autorkę. Publikacja ta stanowi świetną dokumentacją przyrodniczą nieistniejącej już w znacznej części dżungli parańskiej.
Do kraju wróciła w maju 1928, przywożąc zbiór liczący 15 tysięcy okazów owadów. Później prezentowała go, organizując wystawy i wykłady w całej Polsce, które cieszyły się dużą popularnością. Dzięki swoim dokonaniom została przyjęta do Polskiego Towarzystwa Entomologicznego.
Pod koniec 1936 ponownie wyruszyła do Ameryki Południowej. Dotarła do Peru, gdzie zaginęła bez wieści. Gazety informowały o jej śmierci spowodowanej febrą. W 1939, na krótko przed wybuchem II wojny światowej, ambasada polska w Rio de Janeiro oficjalnie poinformowała rodzinę podróżniczki o jej utonięciu po rozbiciu się czółna indiańskiego na rzece Ukajali. Do tragicznego wypadku miało dojść w 1937. Ze względu na działania wojenne nigdy nie podjęto akcji poszukiwawczej.
Publikacje Polka w puszczach Parany, przedmowa Arkadego Fiedlera, wyd. Księgarnia św.