Nowe jednostki na ich zamianę Niemcy mogły zbudować dopiero po 15 latach od wejścia do służby pozostawionych im okrętów i nie mogły one mieć wyporności większej od 800 ton dla niszczycieli i 200 ton dla torpedowców.
Prace nad konstrukcją nowych okrętów rozpoczęto w 1923. Projekt był rozwinięciem konstrukcji małego niszczyciela H 145, który wszedł do służby w 1918 i został po wojnie samozatopiony w bazie Scapa Flow (pierwsze okręty typu G96, do którego należał podtyp H 145, zaczęto budować w 1915). Z powodu nierealności zbudowania pełnowartościowych jednostek mieszczących się w limicie 200 ton, nowe torpedowce niemieckie mieściły się w limicie 800 ton, przewidzianym dla niszczycieli. Limit ten na etapie projektowania bardzo skrupulatnie zachowano, co było nietypowe dla późniejszych niemieckich okrętów i główny okręt typu "Möwe" miał wyporność standardową 798 ton, normalną 976 t i pełną 1213 t (przekroczenia limitu udało się uniknąć dzięki przyjęciu w traktacie waszyngtońskim do mierzenia wyporności standardowej ton angielskich, mierzących 1016 kg).