Podstawową metodą leczenia zapalenia skórno-mięśniowego jest immunosupresja, którą osiąga się za pomocą glikokortykosteroidów, a w razie ich nieskuteczności leków immunosupresyjnych II linii, przede wszystkim metotreksatu.
Istnieją etiopatogenetyczne powiązania pomiędzy zapaleniem skórno-mięśniowym i inną miopatią zapalną – zapaleniem wielomięśniowym.
Epidemiologia Zapalenie skórno-mięśniowe, mimo że jest najczęstszą idiopatyczną miopatią zapalną, jest stosunkowo rzadką chorobą. Faktyczna częstość występowania zapalenia skórno-mięśniowego nie jest znana, roczna zapadalność jest szacowana na 1,2–17 przypadków na 1 000 000, a chorobowość na 5–11 przypadków na 100 000. U dzieci zapalenie skórno-mięśniowe jest bardzo rzadkie, zapalność jest oceniana na 1–3,3 przypadków na 1 000 000. Względna częstość pomiędzy poszczególnymi idiopatycznymi zapalnymi miopatiami jest trudna do oceny. Badania oceniające korelację zapalenia skórno-mięśniowego i zapalenia wielomięśniowego sugerują nadrozpoznawalność zapalenia wielomięśniowego, które faktycznie okazuje się występować relatywnie rzadko.