Po ustaleniu granicy między Polską i Czechami wrócił do wojska. Służył w 35 pułku piechoty w Brześciu. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu podporucznika ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 339. lokatą w korpusie oficerów piechoty. 12 lutego 1923 prezydent RP awansował go z dniem 1 stycznia 1923 na porucznika ze starszeństwem z 1 stycznia 1921 i 32. lokatą w korpusie oficerów piecchoty. Z dniem 26 lutego 1925 został przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza. Pełnił służbę w 5 batalionie granicznym w Łużkach na stanowisku dowódcy plutonu i kompanii granicznej. 2 kwietnia 1929 prezydent RP nadał mu z dniem 1 stycznia 1929 stopień kapitana w korpusie oficerów piechoty i 66. lokatą. W kwietniu 1930 został przeniesiony z KOP do 4 pułku strzelców podhalańskich w Cieszynie. W marcu 1934 był dowódcą 2 kompanii karabinów maszynowych.
W czasie zaostrzającego się konfliktu polsko-czeskiego zgłosił się ochotniczo do tworzenia Legionu „Zaolzie”. Pełnił funkcję zastępcy dowódcy Grupy I „Cieszyn”. W październiku 1938 uczestniczył w zajmowaniu Zaolzia.