Korpus Pontonierów Koronnych – jednostka inżynieryjna armii koronnej w XVIII wieku. right|thumb|Oficer i szeregowy korpusu pontonierów w 1775
Formowanie i zmiany organizacyjne Korpus Pontonierów Koronnych zwany początkowo milicją skarbową został utworzony uchwałą sejmu konwokacyjnego w 1764. Według etatu tworzyć go miało 5 oficerów-inżynierów, 25 podoficerów i 170 szeregowych.
Przez cały okres swojego istnienia jednostka podlegała władzom skarbowym i nie wchodziła do etatu wojska koronnego. W 1787 rozpoczęto powiększanie jednostki do 349 ludzi, w tym 300 szeregowych.
Jednostka nosiła różne nazwy: chorągiew pontonierów cudzoziemskiego autoramentu skarbu koronnego, korpus milicji skarbowej, korpus milicji pieszej skarbu koronnego, batalion pontonierów skarbu koronnego.
Obsadę oficerską Korpusu Pontonierów stanowili: komendant w randze pułkownika, podpułkownik, major, kapitan sztabowy, kwatermistrz, adiutant i audytor. Do 1776 oficerowie byli patentowani przez Komisję Skarbową, a od 1777, jak w całym wojsku, przez króla.
Pontonierzy stacjonowali w Warszawie na Solcu i Pradze, oraz w Nieszawie i Nowym Dworze.