W początkowej fazie wyróżniono trzydzieści niewielkich domów, a w fazie późniejszej już tylko dziewięć dużych gospodarstw.
W południowej części obszarów objętych zasięgiem południowoniemieckiej kultury pól popielnicowych, nad jeziorami południowoniemieckimi i szwajcarskimi wznoszono osiedla nawodne (palafitowe). Lokowano je w strefach przybrzeżnych jezior. Domy ustawiane były na palach wbitych w dno jeziora.
Obrządek pogrzebowy Dominował ciałopalny obrządek pogrzebowy. Groby, najczęściej popielnicowe, tworzyły większe cmentarzyska. Jednak przez cały okres trwania omawianej kultury zdarzały się również nieliczne pochówki szkieletowe. Oprócz dominujących grobów płaskich istniały także groby kurhanowe, zwłaszcza w Nadrenii. Pod kurhanami składano tam często zwłoki osób bogato wyposażonych, co świadczy o istnieniu elit w tej kulturze. Z okresu Hallstatt A znane są liczniejsze grupy grobów szkieletowych, wyposażonych w brązowe miecze. Zdarzają się także w tym obrządku pochówki podwójne kobiety i mężczyzny. W późniejszym okresie wyrażanie prestiżu poprzez bogato wyposażone pochówki szkieletowe zaczyna zanikać.