Jego prace wideo poddają analizie fantasmagoryczną, hipnotyczną rzeczywistość kina mainstreamowego i dezawuują jego mechanizmy. Artysta odnosi się krytycznie do współczesnej percepcji wizualnej, kreowanej przez nadmiar bodźców i informacji w mediach, który nie pozostawia już miejsca dla wyobraźni. W Pop corn i Multikinie Szczerbowski dokonuje specyficznej nadidentyfikacji z erotyzmem i duchowością kinematograficznego spektaklu, tworząc gęsty, symulaktyczny foundfootage (złożony niemal z wszystkich gatunków filmowych).