thumb|300px|right|Ilustracja nr 1Barokowa bazylika Maria Santissima dell'Elemosina przy Via Etnea w Kataniiwzniesiona około 1768 roku przez Stefana Ittara Barok sycylijski – specyficzna odmiana architektury barokowej spotykana na Sycylii w XVII i XVIII wieku. Styl ten z jednej strony ma cechy charakterystyczne baroku, takie jak przesyt krzywizn i ornamentów, z drugiej strony wyróżnia się na tle ówczesnej architektury europejskiej wykorzystaniem masek czy uśmiechniętych aniołków (puttów) i generalnie dynamizmem niespotykanym nigdzie indziej. Do niedawna był mało zbadany, mało uznany i rzadko doceniany, mimo badań, prowadzonych przez Anthony’ego Blunta w latach 60. XX wieku Ten typ baroku nadaje architekturze Sycylii wyraźną własną charakterystykę.
Barok sycylijski powstał na skutek potężnego lokalnego trzęsienia ziemi w 1693 roku, które spowodowało konieczność odbudowy wielu budynków. Przed tą datą styl barokowy był niemal niezauważalny na wyspie i reprezentował w zasadzie styl mieszany i naiwny, który czerpał więcej z dziedzictwa architektonicznego wyspy niż z dzieł wielkich architektów baroku rzymskiego. Trzęsienie ziemi dało młodym architektom sycylijskim, z których wielu wykształciło się w Rzymie, idealny teren do wzniesienia budynków w bardziej wyrafinowanym stylu barokowym, modnym we Włoszech kontynentalnych.