Nie może jednak nosić na fioletowej sutannie rokiety.
Infułat – rys historyczny thumb|250px|Mitra simplex – infuła thumb|250px|Strój opata cystersów z insygniami biskupa Na przestrzeni wieków, zwłaszcza w średniowieczu, wykształcił się obyczaj nadawania przywileju używania pontyfikalnych szat biskupich przez prezbiterów, którzy pełnili niektóre urzędy lub otrzymywali tytuły honorowe. Urzędem, który zwyczajowo związany były z tym przywilejem była funkcja opata. Niekiedy nadawano ten przywilej prepozytom (archiprezbiterom) lub całym kapitułom (tzw. prealati mitrati). Jeżeli przywilej noszenia szat biskupich związany był z urzędem, wówczas przysługiwał on wyłącznie sprawującemu urząd. W XVI wieku zrodził się obyczaj nadawania przez papieży honorowego tytułu protonotariusza apostolskiego, z którym wiązał się również przywilej noszenia szat biskupich.
W Polsce wobec tych wszystkich uprzywilejowanych używano zwyczajowo tytułu infułata. W innych krajach używało się oficjalnej nomenklatury rzymskiej.