W latach 1904–1910 stowarzyszenie nie istniało, a jego miejsce zajął Związek Artystów Rosyjskich, do którego należeli Walentin Sierow, Konstantin Korowin, Boris Kustodijew, Zinaida Sieriebriakowa, Iwan Bilibin, Konstantin Somow, Dmitrij Mitrochin, Igor Grabar, Nikołaj Roerich i Siergiej Sudejkin.
W 1910 roku Benois opublikował w magazynie „Reich” krytyczny artykuł o Związku Artystów Rosyjskich. Mir iskusstwa został reaktywowany, a na jego czele stanął Mikołaj Roerich. Do grupy weszli: Natan Altman, Władimir Tatlin i Martiros Sarian. W 1917 roku przewodnictwo w grupie objął Iwan Bilibin. W tym samym roku dołączyło do niej wielu członków grupy Bubnowyj Walet.
Grupa organizowała wystawy w Moskwie i Petersburgu. Ostatnią wystawę zorganizowała w 1927 roku w Paryżu.
Sztuka Podobnie jak wcześniej angielscy Prerafaelici, Benois i jego przyjaciele byli zniesmaczeni antyestetyczną naturą nowoczesnego społeczeństwa. Miriskusnicy promowali zrozumienie i konserwację sztuki poprzednich epok, w szczególności sztuki ludowej i XVIII-wiecznego rokoko. Artystą, którego podziwiali najbardziej był prawdopodobnie Antoine Watteau.