thumb|250px|Wnętrze kościoła św. Marcina w Wodzisławiu
Zbigniew Jan Lanckoroński herbu Zadora (ur. ok. 1610, zm. 1678) – sekretarz królewski, proboszcz wodzisławski, małogoski i sędziszowski, kanonik poznańskiej kapituły katedralnej w latach 1658–1675Mikołaj Pukianiec, Organizacja i funkcjonowanie poznańskiej kapituły katedralnej w XVII wieku, s. 37., kanonik krakowski i płocki.
Rodzina Pochodził z gałęzi Lanckorońskich osiadłej na Włodzisławiu. Był jednym z siedmiu synów Samuela Lanckorońskiego, (zm. 1638) i Zofii Firlej (zm. 1645).
Życiorys podobnie jak bracia odebrał staranne wykształcenie, nauczycielem jego w domu rodzinnym był Jan Ciągocki. 1639 – kształcił się w Akademii Krakowskiej. 2 sierpnia 1640 – został wpisany do księgi Arcybractwa Różańcowego w Wodzisławiu, fundowanego przez jego matkęZofia z Firlejów Lanckorońska należała do kobiet bardzo pobożnych, cieszyła się wielką powagą i autorytetem, była fundatorką Arcybractwa Różańcowego w Wodzisławiu, zachowały się opisy jej umartwień a szczególnie długich i ciężkich postów, występował już wówczas jako pleban wodzisławski. Beneficjum wodzisławskie otrzymał nie mając jeszcze święceń kapłańskichobowiązki duszpasterskie pełnił ks. Mikołaj Waśniowic. Na dochody plebana wodzisławskiego składały się między innymi nadane w 1640 r.