Mniej skrajną opcją niepodległościową stała się w 1940 roku Partia Ludowa (far. Fólkaflokkurin), będąca pierwszym ugrupowaniem konserwatywnym. Partia ta również szybko zdobyła sobie popularność, kosztem Partii Niepodległościowej. Do roku 1948 wykształciły się więc główne ugrupowania polityczne, stanowiące obecnie główną siłę w farerskim parlamencie.
Najmłodsza partią, która obecnie posiada miejsca w Løgtingu jest Partia Centrum (far. Miðflokkurin), założona w roku 1992.
Prócz tych głównych partii przez farerską scenę polityczną przewinęło się kilka innych, mniej znaczących ugrupowań. Pierwszym była Partia Biznesowa (far. Vinnuflokkurin), która wzięła jednorazowo udział w wyborach w 1936 roku, kiedy zdobyła 8,1% głosów i dwa miejsca w parlamencie. Wcześniej, w 1932 w wyborach wzięła jeszcze udział Partia Separatystyczna (far. Loysingarflokkurin), jednak zdobyła tylko 14 głosów i nie mogła liczyć na żadne korzyści z tego wyniku. Politycy tego ugrupowania brali jeszcze udział w wyborach w 1940 roku, ale pomimo nieco bardziej korzystnego rezultatu również nie odnieśli sukcesu.