Chcący go bronić Layret został zamordowany.

Pomimo uwięzienia w grudniu 1920 został wybrany do parlamentu z okręgu Sabadell, zajmując miejsce, które przeznaczone było dla zabitego Layreta. Uzyskał w ten sposób immunitet, co spowodowało wypuszczenie go z więzienia.

Był jednym z założycieli powstałego w 1922 Unió de Rabassaires (Związku Dzierżawców), dla którego w czasach dyktatury Miguela Primo de Rivery pracował jako adwokat i redagował pismo „La Terra”.

Ze względu na kolejne aresztowanie nie mógł uczestniczyć w odbywającej się między 12 a 19 marca 1931 Konferencji Lewicy, podczas której powołano partię Esquerra Republicana de Catalunya (Republikańska Lewica Katalonii). Mimo to wybrano go do władz jako reprezentanta Katalońskiej Partii Republikańskiej.

Druga Republika Hiszpańska W wyborach lokalnych z 12 kwietnia 1931 zdobył mandat radnego barcelońskiej rady miasta z ramienia Esquerra Republicana de Catalunya. W południe 14 kwietnia wraz z innymi z balkonu ratusza ogłosił uznanie Drugiej Republiki Hiszpańskiej w Katalonii.

16 kwietnia został mianowany gubernatorem Barcelony, jednak był nim tylko przez miesiąc (zastąpił go Carles Esplà).