Aktywność Craiga w tych latach była ogromna. Organizował wystawy swych projektów scenograficznych, wydawał we Florencji własne czasopismo teatralne „The Mask”, tworzył ogromną liczbę projektów, sztychów, rysunków, a nade wszystko pisał. Opublikował poszerzoną wersję Sztuki teatru, potem trzecią książkę – Ku nowemu teatrowi (Towards a New Theatre, 1913), opatrzył wstępem katalog Międzynarodowej Wystawy Nowoczesnego Malarstwa Scenicznego w Warszawie. Po usilnych i długotrwałych staraniach udało mu się także założyć własną szkołę teatralną we Florencji. Istniała ona zaledwie rok i kilka miesięcy – wybuch pierwszej wojny światowej położył kres wielkim zamierzeniom Craiga.
Po wojnie sława jego zaczęła blednąć. Uwaga świata teatralnego zwraca się w kierunku Moskwy i Berlina, o Craigu słyszy się coraz rzadziej. Natomiast jego teorie z poprzedniego okresu zaczynają powoli owocować. Dotarły także do Polski.