Bitwa pod Başkentem (lub bitwa pod Otlukbeli) – ostatnia wielka bitwa wojny osmańsko-turkmeńskiej, zakończona zdecydowanym zwycięstwem armii osmańskiej i niemal całkowitym unicestwieniem wojsk turkmeńskiego państwa Ak Kojunlu.
Preludium W związku z wzajemnym przenikaniem się interesów Ak Kojunlu i Osmanów na terenie Anatolii, oba państwa pragnęły poszerzyć kosztem przeciwnika swoje nabytki. Władca turkmeński Uzun Hasan ibn Ali nie był jednak zainteresowany otwartą wojna z Turcją w pojedynkę. Okazja nadarzyła się, gdy papiestwo i Wenecja montowały koalicję antyturecką, do której dołączyły Węgry i Polska. Licząc na wsparcie ze strony chrześcijańskiego Zachodu, Uzun Hasan uderzył latem 1472 na państwo osmańskie. Wraz z sojusznikami udało mu się zająć znaczną część wschodnich rubieży Turcji. Wiosną 1473 ruszyła ofensywa osmańska, która zmusiła Turkmenów do wycofania swych armii. Sytuacja zaczęła się komplikować, gdy Turcy zbliżyli się do Eufratu. Turkmeni pokonali ich 1 sierpnia w bitwie nad Eufratem w rejonie Derdżan - zginęła wtedy znaczna część tureckiej armii oraz liczni dowódcy (w tym głównodowodzący kontrofensywą osmańską bej Rumelii Hass Murad Pasza). Turcy pod dowództwem wezyra Mahmuda Paszy rozpoczęli odwrót i zostali ponownie pobici 4 sierpnia.