Jednostka ta włączona została w 1950 do Państwowego Instytutu Sztuki (Państwowy Instytut Badania Sztuki Ludowej został zlikwidowany), w 1959 przekształconego w Instytut Sztuki Polskiej Akademii Nauk.
Zofia Kurkowa pracowała w Sekcji Badania Plastyki Ludowej (późniejsza Pracownia Badania Sztuki Ludowej, Pracownia Dokumentacji Sztuki Ludowej, wreszcie Zespół Dokumentowania Sztuki Ludowej) w charakterze młodszego pracownika naukowego; obowiązki zawodowe i rodzinne nie pozwoliły jej ukończyć studiów. Wykonywała głównie obowiązki archiwistki i zadania organizacyjne, ale uczestniczyła też w etnograficznych badaniach terenowych. Ogłosiła 18 publikacji na łamach "Polskiej Sztuki Ludowej", obok relacji z wystaw i konkursów czy sprawozdań terenowych były to też prace materiałowe, m.in. Materiały do mapy ośrodków garncarskich w Polsce (1956, tom X, nr 2, 3, 4-5, 6; 1957, tom XI, nr 1, 2), Wąskofrontowe chałupy na Sądecczyźnie (1959, tom XIII), Zdobnictwo wnętrza u Lasowiaków (1959, tom XIII). Była zamężna dwukrotnie i jako Zofia Kurkowa publikowała do 1952, potem jako Zofia Barbara Głowa.