Odbył podoktorski staż naukowy w moskiewskim Instytucie Oceanologii Akademii Nauk ZSRR. W 1966 na Wydziale Budownictwa Wodnego Politechniki Gdańskiej uzyskał stopień doktora habilitowanego nauk technicznych w zakresie budownictwa wodnego za pracę pt. Obciążenia hydrodynamiczne falochronów portowych posadowionych w strefie transformacji falowania. Tytuł profesora nauk technicznych otrzymał w 1974, w 1980 tytuł profesora zwyczajnego. Do połowy lat 70. związany był z Instytutem Budownictwa Wodnego PAN. W 1976 rozpoczął pracę w powołanym przez Wydział III PAN samodzielnym Zakładzie Oceanologii w Sopocie. Był współtwórcą powstałego w 1983 Instytutu Oceanologii PAN w Sopocie i pierwszym dyrektorem tej placówki naukowej. Uczestniczył w tworzeniu programu kształcenia i w zakresie organizacji szkolnictwa wyższego w nowopowstałym Uniwersytecie Gdańskim. W latach 1975–1996 prowadził działalność dydaktyczną na UG, wykładając geofizyczną hydromechanikę na kierunku oceanografii fizycznej.