Po wojnie w latach 1946–1948 – w ramach osadnictwa wojskowego – mieszkał w powiecie zgorzeleckim, potem jednak wrócił do rodziców i reszty rodziny do Lublina. Tam dokończył szkołę, a następnie ukończył Wyższą Szkołę Inżynierską. Następnie podjął studia w Akademii Rolniczej otrzymując magisterium. Podjął pracę naukową uwieńczoną w 1971 stopniem doktora. Zajmował się naukowo mechanizacją upraw, zwłaszcza chmielu, tytoniu i lnu. Jest współautorem opracowań racjonalizatorskich i wynalazków z dziedziny rolnictwa, projektantem maszyn do produkcji rolnej. W 1986 uzyskał tytuł docenta. W latach 1968–1990 kierował Pracownią Mechanizacji Produkcji Roślinnej Instytutu Uprawy, Nawożenia i Gleboznawstwa w Jastkowie. Wśród jego prac naukowych znajdują się również opracowania dokumentujące historię upraw roślin przemysłowych, szczególnie chmielu.

Był członkiem ŚZŻAK, ZKRPiBWP oraz Klubu Oficerów Rezerwy LOK przy Uniwersytecie Przyrodniczym w Lublinie.

Odznaczenia Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski medal Komandor Chmielu III stopnia – nadany w 2004 w Strasburgu przez Kapitułę Międzynarodową orderu „Komandor Chmielu” ustanowionego w Brabancji w 1371

Publikacje Po przejściu na emeryturę reaktywował zlikwidowane w 1989 czasopismo „Rolnik Chmielarz”, które później przez pięć lat jako „Biuletyn Chmielarski” wydawał na własny