lucky losers, którzy mimo przegranego pojedynku awansowali do drugiej serii dzięki wysokiej nocie punktowej.
Piętnastu najlepszych zawodników Pucharu Świata miało zapewniony udział w konkursie głównym, w wyniku czego nie mieli oni obowiązku startować w serii kwalifikacyjnej. W przypadku rezygnacji zawodnika ze startu w kwalifikacjach bądź w przypadku zajęcia przez niego miejsca poza pierwszą pięćdziesiątką, został on sklasyfikowany na ostatnim miejscu dającym kwalifikację (50.).
Trzydziestu zawodników, którzy awansowali do serii finałowej, zdobyło punkty do klasyfikacji Pucharu Świata według identycznych zasad jak w pozostałych konkursach tej rangi. Wszyscy zawodnicy, którzy wystartowali w konkursie głównym, otrzymali także punkty do klasyfikacji generalnej Turnieju Czterech Skoczni. Do klasyfikacji tej zaliczane były noty punktowe zdobyte przez zawodników podczas konkursów.
Skoki oceniane były w taki sam sposób, jak podczas pozostałych zawodów Pucharu Świata. Za osiągnięcie odległości równej punktowi konstrukcyjnemu zawodnik otrzymywał 60 punktów, a za każdy dodatkowy metr uzyskiwał dodatkowo 1,8 punktu. Ponadto, styl skoku i lądowania podlegał ocenie przez pięciu sędziów wybranych przez FIS, którzy mogli przyznać maksymalnie po 20 punktów.