Specjalnie dostosowany wariant używany był do układania z powietrza rurociągów w trudno dostępnym terenie, między innymi przy budowie gazociągu Leningrad – Saratów w 1959 roku.
Jeden Jak-24 został zachowany do celów muzealnych, w Monino.
Jak-24 nie miał bezpośrednich odpowiedników na świecie w czasie jego produkcji – zachodnie śmigłowce w układzie dwuwirnikowym były lżejsze. Jedynie podobny co do parametrów był, również napędzany dwoma silnikami tłokowymi, ale jednowirnikowy Sikorski S-56.
Opis konstrukcji mały|lewo|alt=Silnik ASz-82FN eksponowany w Muzeum Lotnictwa Polskiego w Krakowie|Silnik ASz-82FN eksponowany w MLP w Krakowie thumb|Jak-24 od tyłu Dwusilnikowy, dwuwirnikowy śmigłowiec o konstrukcji całkowicie metalowej, o podłużnym układzie wirników. Kadłub częściowo kryty był blachą duraluminiową, a częściowo płótnem. W przedniej części kadłub znajdowała się trzyosobowa kabina załogi. Załogę stanowiło dwóch pilotów i radiotelegrafista, pełniący też rolę strzelca. Za kabiną załogi był przedział przedniego silnika, a dalej kabina transportowa o wymiarach (długość/szerokość/wysokość) 9,37 × 1,9 × 1,9 m. Kabina miała w podłodze otwierany luk o wymiarach 2,5 × 0,9 m z wciągarką o udźwigu 200 kg. W tylnej części przedziału transportowego znajdowała się opuszczana rampa załadowcza.