mały|Proojmion Cyklu Agatiasza. Antologia palatyńska, strona 83 Agatiasz wydał utwory swoje i przyjaciół w Antologii nowych epigramów (Syllogé néon epigrammáton, Kýklos), zwanej też Cyklem nowych epigramów. Zerwał w niej z dotychczasową tradycją układania epigramów w kolejności alfabetycznej. Wydawane epigramy podzielił na siedem ksiąg, każdą księgę poświęcił osobnej grupie epigramów: wotywnym, opisującym dzieła sztuki, nagrobkowym, popisowym, biesiadnym, satyrycznym i miłosnym. Większa część zbioru Agatiasza weszła później do Antologii palatyńskiej, a jego koncepcja wydawania epigramów w układzie tematycznym znalazła naśladowcę w redaktorze Antologii Konstantynie Kefalasie. Pod koniec życia, Agatiasz, z namowy przyjaciół, podjął się pracy nad kontynuacją Historii wojen Prokopiusza z Cezarei. Zmarł w 585 r.
Twórczość epigramatyczna Antologia palatyńska przechowała około stu epigramów Agatiasza liczących sobie od 2 do 10 wersów. Motywy czerpał poeta od poprzedników: Kallimacha, Teokryta i z dwóch Wieńców Meleagra i Filipa. Zachowało się trochę konwencjonalnych erotyków z okresu młodzieńczego, w których rzadko posuwa się do libertynizmu (V 269, 285, 294) lub niesmacznej czułostkowości (V 285).