miejsce.
Olimpijski sezon 1987/1988 rozpoczął od 30. miejsca w pierwszym konkursie 36. TCS w Oberstdorfie. W drugich zawodach w Ga-Pa osiągnął 14. pozycję, zdobywając po raz drugi w karierze punkty PŚ. Łącznie był 33. skoczkiem turnieju. Po raz drugi skakał na igrzyskach olimpijskich. W Calgary był 53. zawodnikiem na skoczni normalnej i 46. skoczkiem na skoczni dużej.
W sezonie 1988/1989 plasował się pięciokrotnie w czołowej trzydziestce zawodów PŚ. Punkty zdobył jedynie w Oberhofie, w którym uzyskał 14. wynik. W 37. Turnieju Czterech Skoczni zajął 26. miejsce w klasyfikacji generalnej. Na mistrzostwach świata w 1989 w Lahti osiągnął 50. wynik na skoczni normalnej i 32. pozycję na skoczni dużej.
W sezonie 1989/1990 skakał tylko w Pucharze Świata. Zajął ósme miejsce w drugim konkursie sezonu (w Thunder Bay). W konkursie wieńczącym ten period PŚ, osiągnął najlepszy wynik w historii swoich startów – 25 marca 1990 zajął siódme miejsce po skokach na 121 i 110 m. Skok Brejczewa z pierwszej serii był drugą najdalszą odległością zawodów, a lepszy rezultat (123 m) osiągnął jedynie Ari-Pekka Nikkola. W klasyfikacji generalnej PŚ osiągnął najwyższe w karierze 34. miejsce z dorobkiem 23 punktów. Poprawił także swe najlepsze osiągnięcie w TCS, w którym zajął 25. pozycję w klasyfikacji generalnej.