Podczas burmistrzowania Mieczkowskiego w Ostrowi Mazowieckiej wybudowano elektrownię (1923–1924), rozpoczęto komasację gruntów miejskich, którą zakończono w 1931 r., rozbudowano miasto, wzniesiono wiele budynków użyteczności publicznej, a w latach 1925–1927 wybudowano okazały ratusz oraz stworzono estetyczne centrum miasta, pl. ks. Anny Mazowieckiej. Od 1928 r. do końca życia Mieczkowski był radnym miejskim. Rozwijał aktywną działalność w ostrowskich kołach Stronnictwa Narodowego. Przez wiele lat był członkiem Warszawskiego Towarzystwa Farmaceutycznego.
2 maja 1923 r. został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski „za zasługi, położone dla Rzeczypospolitej Polskiej na polu pracy obywatelskiej w czasach niewoli”.
Zmarł w Ostrowi 4 grudnia 1932. Został pochowany na miejscowym cmentarzu, w grobowcu rodzinnym.
Od 2 grudnia 1892 r. był żonaty z Heleną Eugenią z domu Nowca. Mieli troje dzieci: Halinę (ur. 1902), technika farmacji, Janinę (1904–1939), oraz Wiktora Wirgiliusza Mieczkowskiego, który został rozstrzelany w Warszawie przez hitlerowców w lipcu 1944 r. Dnia 5 grudnia 1932 r. Rada Miejska Ostrowi nadała ul. Nurskiej imię Ludwika Mieczkowskiego. Apteka Mieczkowskiego została doszczętnie spalona w 1944 r. przez cofające się oddziały niemieckie.