W latach 1948–1952 studiował w Wyższej Szkole Pedagogicznej we Wrocławiu, następnie przeniósł się do Warszawy, gdzie pracował m.in. w Liceum Ogólnokształcącym im. Jarosława Dąbrowskiego. W 1956 komendant OHPL Dzielnicy Praga Centralna. Uczestniczył jako delegat w Krajowym Zjeździe Działaczy Harcerskich w Łodzi. Po reaktywowaniu ZHP został mianowany 11 grudnia 1956 hufcowym hufca Praga Centralna. Podczas powstania węgierskiego 1956 organizował wśród praskich harcerzy pomoc dla Węgrów – zbiórkę leków i żywności.
W 1957 ukończył kurs podharcmistrzowski i otrzymał stopień podharcmistrza. Do 1968 pełnił w hufcu Warszawa Praga (później Praga Północ) funkcje kwatermistrza, kierownika referatu obozów i zimowisk, i komendanta zgrupowań obozów.
W 1957 na wniosek Głównej Kwatery Harcerzy został przez ministerstwo oświaty urlopowany z pracy nauczycielskiej i oddelegowany do nowo organizującej się Centralnej Składnicy Harcerskiej, w której pracował do 1966. Był zastępcą dyrektora CSH ds.