Przemysław Wojciech Górny (ur. 23 kwietnia 1932 w KaliszuAntoni Dudek, Jan Skórzyński, Paweł Sowiński, Opozycja w PRL: słownik biograficzny 1956-1989, Tom 2, Warszawa 2002, s. 103. zm. 25 stycznia 2022 w Warszawie) – polski działacz antykomunistyczny i antyustrojowy w okresie PRL, następnie działacz społeczny.
Życiorys Jego ojciec Stefan Górny należał do Stronnictwa Narodowego, a w trakcie drugiej wojny światowej do Narodowej Organizacji Wojskowej. Został aresztowany przez Gestapo w 1944, a następnie zamordowany w obozie koncentracyjnym w Mauthausen.
Przemysław Górny przez pewien czas przebywał w domu dziecka, potem wychowywała go matka. W liceum został uznany za „element antysocjalistyczny”, musiał wielokrotnie zmieniać szkoły. Jako nastolatek trenował boks. W 1951 zdobył tytuł młodzieżowego wicemistrza Polski w tej dyscyplinie. W 1954 został przyjęty na Wydział Prawa Uniwersytetu Warszawskiego. Prezentował postawę otwartego sprzeciwu wobec systemu komunistycznego, cieszył się wielką popularnością wśród studentów. Działał w duszpasterstwie akademickim. Odmawiał wstąpienia do Związku Młodzieży Polskiej, za co groziło mu skreślenie z listy studentów. W latach 1955–1959 był przewodniczącym Zrzeszenia Studentów Polskich na UW.